جوانانعقایدوعبادات

آمادگی ایمانی و آمادگی سیاسی برای رمضان

تفاوت و تمایز میان آمادگی ایمانی و آمادگی سیاسی برای رمضان

پیامبر( ص) با شادی و سرور به پیشواز رمضان می رفت و در محضر خدای خویش چنین دعا می¬کرد: « خدایا ما را به رمضان برسان». چون شعبان ما را به ماه رحمت و مغفرت و رهایی از آتش جهنم نزدیک می کند؛ در این ماه بیشتر از ماههای دیگر روزه می گرفت. امام بخاری و مسلم با سند خود از حضرت عائشه ( رض ) روایت کرده اند – لفظ حدیث از مسلم است- : پیامبر ( ص ) آنقدر روزه می گرفت که می گفتیم: دیگر – در ماه شعبان– پیوسته روزه میگیرد؛ و پشت سر هم روزه نمی¬گرفت، به طوری که گمان می¬کردیم که روزه نمی¬گیرد و به جز رمضان در هیچ ماه دیگری، پیامبر خدا (ص ) را ندیده¬ام که یک ماه را کاملاً روزه دار باشد و در هیچ ماهی جز ماه شعبان، او را ندیده¬ام که بیشترین روز ماه را روزه گرفته باشد.
این عملکرد پیامبر، آموزشی ایمانی و قلبی جهت آمادگی برای ماه رمضان بود. بنا براین گویی شعبان تبدیل به وسیله¬ای برای رساندن مومنان به رمضان گردیده است. همان گونه که مسلمانان بواسطه¬ی نوافل خود را یرای فرائض آماده می¬کنند. اما برادران ما در آخر ماه شعبان در جبهه¬ی ویرانگری و نابودسازی، تحت عنوان جبهه¬ی تمرد خود را برای تهاجم آماده می¬کنند. شاید بهترین چیزی که در باره¬ی این تهاجم نوشته شده است، همین عبارت فیسبوک باشد که می¬گوید: « هرگاه به شخصی جوانمرد و بزرگوار احترام بگذاری، مالک دل و جان او خواهی شد؛ اما اگر به انسان پست و حقیر احترام بگذاری در برابرت سرکشی خواهد کرد».
با این وصف ما برای مبارزه با هوای نفسانی و شیطان، از جهت ایمان و برای مبارزه با تمرد و نافرمانی از جنبه¬ی سیاسی، چگونه در درون خویش برای رمضان آماده شویم؟ اما در زمینه¬ی آمادگی ایمانی، خداوند انسان را به بهترین شکل و سیما آفریده است و سپس او را به پایین¬ترین درجه از پستی و حقارت می¬رساند و انسان را در معرض آزمایش قرار خواهد داد.خدای سبحان در این باره فرموده است:(إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ نُطْفَهٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِیهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِیعًا بَصِیرًا) (الإنسان۲ ): [ بی¬شک ما انسان را از نطفه¬ای آمیخته آفریدیم و او را آزمایش می¬کنیم و از این رو، او را شنوا و بینا قرار دادیم ] نیز می¬فرماید:( وَهَدَیْنَاهُ النَّجْدَیْنِ) (البلد۱۰) « و او را به دو راه راهنمایی کردیم». پس خدا انسان را از گل آفرید و روح را در او دمید و او را با عقل بر سایر مخلوقات برتری داد. خداوند گل را به هوای نفسانی و فطرت را به روح تشبیه نموده است.از یک طرف هوای نفس انسان را با گل و لایی که دارد سخت به زمین می¬چسپاند و می¬بندد (أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ) (الأعراف۱۷۶) « بر زمین ماند وازهوای نفسش پیروی نمود» و از طرفی دیگر فطرت، سخت او را به طرف عالم بالامی¬کشاند:(فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ) (الروم: ۳۰):«این سرشتی است که خداوند مردم را بر آن سرشته است. نباید سرشت خدا را تغییر داد( و آن را از خداگرائی به کفر گرائی و از دینداری به بی دینی و از راست روی به کج روی کشاند ) این است دین و ایین محکم و استوار و لیکن اکثر مردم نمی¬دانند]. عقل فکر می¬کند و حدس می¬زند و می¬نگرد و نقشه می¬کشد و برنامه¬ریزی می¬کند و ما بین پاسخ به میل و هوای نفس یا لبیک به ندای فطرت یکی را برمی¬گزیند. البته هر میلی از امیال نفسانی حرام نیست؛ مانند میل انسان به خوردن، اگر برای این باشد که زندگی کند و برای عبادت قوی شودخوب است؛ اما اگر مال یتیم را بخورد و در فکر درهم شکستن فقیر باشد حرام است. نیز میل انسان به ازدواج برای زاد و ولد و بقای نوع انسان بر روی زمین با میل به ازدواج برای آبروریزی و اختلاط نسب¬ها بسیار متفاوت است و یا میل به حرف زدن برای حق گویی و آشتی میان مردم باشد نه دروغ و بهتان زدن به دیگران. و میل انسان به خشم برای یاری حق باشد نه فرو رفتن در ظلم و تجاوز. شیطان به میدان می¬آید تا به امیال نفسانی بپیوندد و بر زیاده¬روی و شتابزدگی او به سوی بدی بیفزاید و اول به آن فرد، پیش از خانواده و جامعه و محیطش زیان برساند؛ در چنین شرایطی عنایت و لطف خدای رحمان فرا رسید و خدا قرآن را نازل فرمود و فریضه¬ی روزه را واجب کرد تا تعادل روحی را به انسان باز گرداند و عقلش را یاری کند تا در رویاروی و مبارزه با حیله و فریب هوا و شیطان، ندای فطرت و اوامر خدای مهربان را ترجیح دهد. بنا براین روزه رکنی اساسی در توازن و تعادل انسان گردید و اولا وسیله¬ای برای تغییر نفس وسپس خانواده و جامعه و وامت شد تا انسان در افکار و رفتارها و سخنانش از مرحله¬ی پرستش خدای عزّ و جلّ به مرحله¬ی خلیفه اللهی در زمین و دعوت به سوی حق و امر به عدالت و نشر خیر و نیکی و حرکت و تلاش در پرتو نور خدا برسد؛ آن گونه که ایزد سبحان می¬فرماید: (أَوَمَنْ کَانَ مَیْتًا فَأَحْیَیْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا یَمْشِی بِهِ فِی النَّاسِ کَمَنْ مَثَلُهُ فِی الظُّلُمَاتِ لَیْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا کَذَلِکَ زُیِّنَ لِلْکَافِرِینَ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ) (الأنعام۱۲۲):«آیا کسی که( به سبب کفر و ضلال) همچون مرده¬ای بوده است و ما او را ( با إعطای ایمان در پرتو قرآن ) زنده کرده¬ایم و نوری ( از مناره¬ی ایمان ) فرا راه اوداشته¬ایم که در پرتو آن، میان مردمان راه می-رود ( و چشم او را روشنایی، گوش او را شنوایی، زبان او را توان گفتار، و دست و پای او را قدرت انجام کار می¬بخشد ) مانند کسی است که به مّثّل گویی در تاریکی¬ها فرو رفته است ( و توده¬های انباشته¬ی ظلمتکده¬ی کفر او را در خود بلعیده است و شبح بی¬جان و بی¬اندیشه و بی¬تکانی از او برجای نهاده است) و از آن تاریکی¬ها نمی¬تواند بیرون بیاید. همانگونه ( که خداوند ایمان را در دل مومنان آراسته است، کفر و ضلال را در دل ناباوران پیراسته است و) اعمال کافران در نظرشان زیبا جلوه داده شده است». در این جا لازم است، قدری در برابر ویژگی¬های نفسهایمان که خدای متعال آن را به صورت ترکیبی از چهار شهوت قوی( شکم و عورت و سخنوری و غضب ) آفریده است، درنگ کنیم. خدا روزه را واجب کرد تا – با بقیه¬ی عبادات – وسیله¬ای برای ایجاد تغییر ایمانی و عملی در فرد و خانواده و جامعه و امت باشد و پروردگارمان برای آن سنت¬ها و فرائضی عملی قرار داد تا انسان به اصلاح و تغییر و تهذیب و تحسین نفسش بپردازد. بنا بر این، هرگاه انسان در سیر إلی الله تلاش و جدیت به خرج دهد و روزه را آرم و نشانی به شمار آورد که نفس آن را دوست دارد و قلب آن را بزرگ شمارد آنگونه که خدای متعال فرموده است:(ذَلِکَ وَمَنْ یُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ) (الحج ۳۲ ) :« ( مطلب ) چنین است ( که گفته شد ) و هرکس مراسم و برنامه¬های الهی را بزرگ دارد ( و از جمله مناسک حج را گرامی شمارد ) بی¬گمان بزرگداشت آنها نشانه¬ی پرهیزگاری دلها ( و خوف و هراس از خدا ) است». حقیقتاً انسان، اول شعبان در روز به سوی روزه می¬شتابد و در شب به نماز شب و قیام می¬پردازد و در نتیجه در رمضان، ایمانش به طور طبیعی چندین برابر افزایش می¬یابد و بعد از رمضان در برنامه¬های ایمانی خود به روزه و قیام شب و ذکر و قرائت قرآن و بذل و انفاق در راه خدا و آباد کردن خانه-های خدا ادامه می¬دهد و این سبک زندگی، ادب و عادت او می¬گردد تا زمانی که تقدیر الهی فرا رسد، آنگونه که خدا فرموده است:( وَاعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّى یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ) (الحجر:۹۹)« و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ به سراغ تو بیاید». پس هرگاه انسان به یقین برسد، یا به دروازه¬ی « ریان » در بهشت می¬رسد که تنها مومنان روزه¬دار وارد آن می¬شوند و آن منازل اصحاب دست راست است یا به منازل صدیقین و راستگویان و مقربان دست می¬یابد که دارای مقام¬های برتر و والاتر و عالی¬تری هستند و ما از راه این حدیث قدسی که امام بخاری با سند خویش آن را از زبان پروردگارش روایت کرده است، به این مطلب پی می¬بریم که می¬فرماید:« الصوم لی وأنا أجزی به». « روزه برای من است و من خودم به روزه¬دار پاداش می¬دهم ». بنابر این اگر روزه برای خدای سبحان باشد و او پاداشش را بدهد؛ چنان پاداشی به روزه دار می¬دهد که هیچ چشمی آن را ندیده و هیچ گوشی آن را نشنیده و به قلب هیچ بشری راه نیافته است.
به همین سبب از ماه شعبان باید خود را قبل از فرا رسیدن رمضان آماده نمود، پس دلها را در زنگ و غفلت و قسوت و تاریکی رها نکنیم؛ زیرا رمضان در حالی میآید که دریافت نسیم¬های رحمت و مغفرت و رهایی از آتش جهنم از سوی گیرنده¬های دل سخت خواهد بود.
اما آمادگی سیاسی در برابر دعوت¬های جنبش تمرد که چند روز پیش از رمضان صورت گرفت – و گمان می¬رود که آن دعوت¬ها به خواست خدا وسیل¬های برای شکست و ناکامی این جنبش باشد از باب این فرمایش پیامبر است : « اعقلها وتوکل » « شتر را در جایی ببند و توکل کن ». رسالت¬ها و ماموریت¬های فوری برای گذر از فتنه¬ی گردهمایی سکولارها و مسیحیان و دشمنان انقلاب و فریب خوردگان از فتنه ۳۰ ژوئن عبارتند از:
۱-
دعا و تضرع ما در محضر خدای عزّ و جلّ این باشد که مردم مصر را از این فتنه حفظ نماید و ما را از شر بدکاران و حیله¬ی مجرمان نگه دارد و مکر و حیله¬ی آنان را به خودشان برگرداند و خون¬های عموم مصریان و خصوصاً مسلمانان را از شر آنها محفوظ کند. ما در مورد این دعا در زمان¬های اجابت دعا به هم¬دیگر توصیه می¬کنیم و باید این برای تمام مخلصان یک رفتار عمومی باشد و شاید توافق امت بر ضرورت این سلاح در دوره¬ی آینده؛ خصوصاً از راه قنوت در مساجد؛ مؤثر خواهد بود.
۲-
بر علمای سراسر جهان اسلامی در همه¬ی مؤسسات و انجمن¬های رسمی و محلی و مجامع فقهی و شخصیت های حقوقی و غیره واجب است که به وظیفه¬ی خویش در مورد هشدار دادن به کسانی که برای ایجاد فتنه و دعوت به آن در تلاشند عمل نمایند و از یاری آنها به هر وسیله¬ای که باشد؛ خواه تبلیغاتی یا غیر آن و لو این که تنها با یک کلمه باشد بپرهیزند و بدانند که هر قطره¬ی خون یا فسادی که از آن بوجود آید، آنان مسؤول تمام پیامدهای ناگوار و گناهان ناشی از آن هستند. انجام این وظیفه، باید از طریق همه¬ی مراکز دعوت و منابر و رسانه¬های تبلیغاتی مختلف انجام پذیرد.
۳-
بر همه¬ی رهبران احزاب اسلامی در مصر از عموم گروه¬های دعوتگر واجب است که خطر تفرق و نسبت دادن القاب ناشایست را درک کنند و مصلحت عمومی امت و حفظ خون¬های فرزندان امت را بر مصالح جزئی و منافع آنی ترجیح دهند.
و بر همه¬ی این رهبران واجب است که درک کنند به طور فردی در حضور خدای عزّ و جلّ خواهند ایستاد و آنان در برابر کوتاهی و نزاع و درگیری با یکدیگر و مقدم داشتن منافع شخصی خویش بر حقوق امت¬شان مسؤولند.
و آنان باید در نظر داشته باشند که اظهارات و سخنانشان در عدم پذیرش این فتنه و پرهیز از آن، قوی و واضح باشد و در گفتگوها و مصاحبه¬های خود با رسانه¬های ارتباط جمعی احتیاط نمایند تا رسانه¬ها نتوانند از سخنان¬شان به عنوان مستمسکی برای توجیه شرعی این فتنه استفاده کنند.
۴-
بر همه¬ی رهبران احزاب اسلامی و ملی واجب است که موضع روشن وشفافی داشته باشند و با تلاشهای مذبوحانه و پنهانی احزاب سکولار و شخصیت¬های برجسته¬ی آنها که با استفاده از اغلب کانال¬های تلویزیونی متعلق به این جریانات فکری انجام می¬گیرد، صراحتاً مخالفت نمایند و بر شخصیت¬های اسلامی واجب است که به تشکیل کنفرانس¬های پربار و کارشناسی شده و هماهنگ، اقدام کنند تا از این راه بتوانند کشور را از تونل و بن بست تاریکی که سکولارها می¬خواهند مسلمانان را به آنجا بکشانند، نجات دهند.
۵-
بر رهبران و شخصیت¬های کار اسلامی و سیاسی و ملی واجب است که خودشان و یاران و هواداران مخلص و فرزندان میهن را آماده کنندکه کاملاً خود را برای هرگونه پیش¬آمدی و کاری اضطراری آماده نمایند؛ زیرا خطری در پیش است که میهن و امنیتش را تهدید می¬کند.
۶-
در این مرحله¬ی حساس بر کانال¬های ماهواره¬ای و سایت¬های اسلامی و صاحبان صفحات بزرگ بر روی شبکه¬های روابط اجتماعی واجب است که در برنامه¬ها و مشارکت¬ها و کارهای خود، به این موضوع بسیار اهمیت دهند و آن را در اولویت قرار دهند.
۷-
بر حکومت و ریاست جمهوری واجب است که به اهمیت وخامت اوضاع اقتصادی و امنیتی توجه کنند؛ خواه عمدی باشد یا غیر عمدی؛زیرا به وسیله¬ی بهبود اوضاع، عموم مردم می¬پذیرند که تنها راه گذر از این بحران¬ها خروج از این فتنه است؛ پس حکومت باید نهایت تلاش خود را برای حل این مشکلات به کار گیرد و از وخامت اوضاع جلوگیری نماید و توطئه گران را محاکمه و رسوا کند.
۸-
بر علما و خطیبان و امامان واجب است که نقش خود را در نصیحت و ارشاد ماموران پلیس و ارتش ایفا نمایند و به آنان تفهیم کنند که کوتاهی در حفظ امنیت و خون¬های مردم و مبارزه با مفسدان، خیانت به خدا و امانت¬های مردم است و باید به دور از ظلم یا دشمنی به وظیفه¬ی مرتبط با خود بپردازند.
۹-
باید بر ارتباط با خدای عزّ و جلّ خوشبین و مطمئن باشیم که پروردگار سبحان، هرگز بندگانش را خوار نخواهد کرد و او کار مفسدان را به نتیجه نخواهد رساند و امید را در دلهای مردم زیاد خواهد کرد و به اذن خدا روز نابودی بدی و بدکاران و روز عزت و پیروزی حق و لشکریانش فرا خواهد رسید.
این بخشی از اقداماتی بود که برای رویارویی با این فتنه – که می¬خواهند با آن کشور و بندگانش را وارد شر وبدی نمایند، مهم دانستم. از خدا می¬خواهم که فتنه¬گران را سرکوب کند و مسلمانان را از شر آنان در امان نگه دارد.
از خداوند متعال خواهانم که دلهایمان و نفسهایمان را از راه تقوا که ثمره¬ی روزه است، کاملا به طرف چیزی بکشاند که پروردگارمان آن را دوست دارد و آن را می¬پسندد؛ آن چنان که خود فرموده:(لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ) (البقره: ۱۸۳)« شاید شما تقوا پیشه کنید». و نیز فرمود:(إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ * فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ) (القمر۵۴-۵۵)« قطعاً پرهیزگاران در باغها و کنار جویباران بهشتی جای خواهند داشت*در مجلس راستینی(که یاوه سرایی و بزهکاری در آن جایی ندارد )در پیشگاه پادشاه بزرگ و توانایی ( که آفریدگار و خداوندگار همه¬ی کائنات است ). همچنین با تضرّع و زاری و التماس از خدای سبحان می¬خواهم که مصر ما را از سرکشی آشوبگران و حیله¬ی خائنان حفظ کند ( وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ) (یوسف۲۱)« خدا بر کار خود چیره و مسلط است ، ولی بیشتر مردم( خفایای حکمت و لطف تدبیرش را) نمی¬دانند ». فردا چندین بار لبخند می¬زنیم، یک بار هنگامی که گردنکشان شکست می¬خورند و بار دوم و سوم زمانی که از رمضان استقبال می¬کنیم و دو بار خوشحال می¬شویم؛ به دلیل روایتی که مسلم با سند خود از ابوهریره نقل می¬کند که پیامبر ( ص) فرمود:« للصائم فرحتان: فرحه عند فطره، وفرحه عند لقاء ربه». «روزه¬دار دو شادی دارد: یکی زمان شکستن روزه، و دیگری هنگامی که پروردگارش را ملاقات می-کند».

صلاح الدین سلطان

ترجمه: حمید محمودپور – مهاباد


http://iumsonline.org/ar/Default.asp?ContentID=6478&menuID=10

برچسب ها

حمید محمود پور

@نویسنده و مترجم @ آذزبایجان غربی - مهاباد @ شغل : دبیر آموزش و پرورش

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لطفا نظرات خود را با حروف کوردی یا فارسی تایپ کنید
نظرات حاوی مطلب توهین آمیز یا بی احترامی به اشخاص ، عقاید دیگران، و مغایر با قوانین کشور منتشر نمی شود
نظرات پس از تائید منتشر می شود
بستن