ادبیات

ئه ی خودای گه وره دلم پر غه مه (شیعر)

ئه ی خودای گه وره، دڵم پڕ خه مه
وه ک ئاسمانت ، ده روون پڕ ته مه

گرژ و تووڕه و تاڵ، بێ نمێ باران
یادی به خێر بێ، به فرە که ی جاران

گونەڵه بازی و خزەخزانێ
جێ پێیه خاس که و نیشانێ دانێ

ده سکێش له ده س و چه کمه وه پێ بووین
لووت سوور و ڕچاو، بؤ مه دره سه چووین

هه تا مه دره سه، که نین و زه قین
ئای چه نده خۆش بوو، له و کاته دا ژین

سۆبه ی نه فتین و بۆگه نی دووکه ڵ
دڵێکی خۆش و جه سته ی وه کوو که ڵ

هه م ماڵه قۆڵه و بووکه به فرینه
سپی و جوان بوو، سه ر ئه م زه مینه!

به ڵام خودایه ، دونیا گۆڕاوه
ئێستا شایی وا، هه رگیز نه ماوه

نه به فر و باران ، زقم و سڵێوه
وشک و برنگه ، سه ر هه رچی کێوه

بؤیه «که ریمی» ده پاڕێته وه
به دڵ و به گیان ده لاڵێته وه

ئه ی ئه وه ی جیهان، به تۆیه مانا
خودایا ، زاتی گه وره و ته وانا

هه وری ڕه حمه تت، با بگرمێنێ
به فر و هه م باران، جا بۆمان بێنێ

له ڕه حمه تی خۆت ، بێ به شمان نه که ی
له دونیا و ئوخرا ، ڕوو ڕه شمان نه که ی!

شاعیر:شه یما که ریمی – پاوه

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن