اصول

ایمان به آفریدگاری (ربوبیت)خداوند

آموزش عقاید اسلامی

فصل دوم: ایمان به آفریدگاری (ربوبیت)خداوند

 انسان مسلمان به آفریدگاری خداوند برای همه موجودات، و اینکه در آن آفریدگاری و خداوندی دارای همسان وشریکی نیست، ایمان دارد.

و این ایمان پیش از هرچیز بخاطر هدایت خداوند و براساس دلایل نقلی و عقلی زیر است. 

دلایل نقلی:

۱)آیات قرآنی متعدد

خداوند راجع به پروردگاری و آفریدگاریش در مقام ثنای خود می فرماید : (الحمد لله رب العالمین ) “سپاس و ستایش خداوند آفریدگار جهانیان را سزاست”.

و در مورد آفریدگاری و فرمانروایی و فریادرسی خویش می فرماید: الدخان :۷-۸ )
“(پروردگار تو) که پروردگار آسمانها و زمین و همه چیزهایی است که در میان آن دو قرار دارد، اگر شما طالب یقین و باور ید. به جز او خدایی نیست. اوست که زنده می گرداند و می میراند و پروردگار شما و پروردگار پدران و نیاکان پیشین شماست”.

و در مقام یادآوری پیمانی که پیشتر از انسان ها گرفته شده است که به آفریدگاری و خداوندی او ایمان بیاورند، و تنها او را عبادت کنند و کسی و چیزی را شریکش ننمایند ، می فرماید الاعراف ۱۷۲)

“هنگامی را که پروردگارت فرزندان آدم را از پشت آدمیزادگان پدیدار کرد (بیاد بیاور) و ایشان را بر خودشان گواه گرفت، که آیا من پروردگار شما نیستم؟ آنان گفته اند: آری گواهی می دهیم”.
۲- پیام پیامبران در مورد آفریدگاری و اقرار و شهادتشان در مورد ربوبیت خداوند برای نمونه

حضرت آدم در آن دعای مشهور خود می فرماید :

(ربنا ظلمنا أنفسنا و إن لم تغفر لنا و ترحمنا لنکو نن من الخاسرین). (الاعراف ۲۳) “پروردگارا ما(با نافرمانی تو) بر خویشتن ستم کرده ایم و اگر ما را نبخشانی و بر ما رحم نکنی از زیانکاران خواهیم  بود”.

 حضرت نوح در گلایه و شکوایه خویش خطاب به خداوند می فرماید: (نوح: ۲۱) “پروردگارا! آنان مرا نافرمانی نمودند، و از کسی دنباله روی کردند که مال و فرزندش بجز زیان چیزی بر او نیفزود”.
و حضرت ابراهیم به هنگام دعا برای حفظ و حرمت مکه و برای خود و فرزندانش می فرماید: ابراهیم : ۳۵) “پروردگارا! این دیار را امن نگاه دار و من و فرزندانم را ازبت پرستی دور فرما”. 

 حضرت موسی در یکی از دعاهایش می فرماید:

 (طه:۲۵).  “گفت : پروردگارا سینه ام را فراخ و گشاده دار و کار (رسالت) مرا آسان گردان و گره از زبانم بگشایی تا سخنان مرا بفهمند، و  یاوری را از خاندانم برای من قرار بده”.

 حضرت عیسی در پاسخ به خداوند می گوید:

المائده ۱۱۷). “من چیزی را بجز آنچه تو به من دستور داده ای به آنها نگفته ام، که خداوند پروردگار من و پروردگار خودتان را عبادت و فرمانبرداری کنید”.

 حضرت محمد– صلی الله علیه وسلم – به هنگام سختیها می فرمود: “هیچ معبود و مستعانی بجز الله مشروعیت ندارد ، خداوندی که بزرگوار و بردبار است، هیچ معبود و مستعانی به جز الله  آفرید گار عرش بزرگ وجود ندارد ، هیچ معبود و مستعانی به غیر از الله آفریدگار آسمانها و زمین و عرش گرامی حقانیت ندارد”. 
۳- باور و اعتقاد یفینی میلیونها دانشمند و اندیشمند به پروردگاری و آفریدگاری خداوند در ارتباط با همه موجودات .

۴- ایمان میلیاردها انسان عاقل و بادرایت به پروردگاری و آفریدگاری خداوند. 

دلایل عقلی: 

برای اثبات پروردگاری خداوند می توان به دلایل عقلی و منطقی زیر استدلال نمود: 
۱- یگانگی خداوند در آفریدگاری همه آقریده ها. زیرا همه انسانها به یقین می دانند که بجز خداوند هیچکس آفریده ها را نیافریده و چنین ادعایی هم اگر بشود ، کاملاً بی اساس است و کسی به غیر از خداوند توانایی آفریدن ساده ترین و کم ارزشترین پدیده را مانند : یک تار موی انسان یا حیوان  یا پر پرندگان یا برگی از درختان را ندارد ، و آفریدن انسان و حیوان و زمین و ستارگان و خورشید کهکشان که جای خود را دارند

   خداوند خود مورد اختصاصش به آفریدگاری می فرماید: (الا له الخلق و الأمر ) “آگاه باشید که آفریدگاری و امر از آن اوست”. ومی فرماید: (و هو الذی یبدأ الخلق ثم یعیده و هو اهون علیه، و هو المثل الاعلی فی السموات و الارض و هو العزیز الحکیم ) – (الروم:۲۷). “اوست که آفرینش را آغاز می کند، و آن را بار دیگر باز می گرداند و این کار برای او آسان تر است ىو و بالاترین وصف در آسمانها و زمین متعلق به خداوند است و او بسیار با عزت و اقتدار و سنجیده و کارش بجا و به موقع است”. و بر اساس آفریدگاریش برای همه موجودات پروردگاری و خداوندی او موضوعی مسلم و بدون تردید است.
 ۲ – یگانگی و تنهایی او در تأمین روزی جانداران اعم از حیوانات صحرا و جانوران دریا و …که روزی و مایحتاج آنها را فراهم نموده و چگونگی بهره گیری از آن را به آنان آموخته است. از جانوری ساده مانند مورچه تا انسان که برترین و پیچیده ترین موجودات است، همه در آفرینش و زندگی و غذا و نیازها به خداوند نیاز دارند، و تنها اوست که آنها را از نیستی به هستی درآورده و امکانات ادامه زندگی را برایشان فراهم گردانه است. و آیات قرآن این حقیقت آشکار را آشکارتر می فرماید: (و ما من دابّهٍ فی الأرض الا علی الله رزقها و یعلم مستقرها و مستودعها)-(هود:۶) “هیچ جنبنده ای در زمین نیست مگر اینکه روزی آن ىو برعهده خداوند ایست، و محل زیست (دوران حیات) و دفن (پس از ممات) او را می داند “.  بر این اساس که تردیدی در یگانگی او در تهیه روزی و امکانات ادامه حیات برای جانداران وجود ندارد،پروردگاری و خدارندی او هم موضوعی مسلم و یقینی است. 

۳ – یکی دیگر از دلایل پروردگاری و خداوندی خداوند،گواهی آشکار فطرت بشری است . زیرا چنانچه فطرت انسان دچار فساد وتباهی نگردیده باشد به ناتوانی خود در برابر نیرویی بی نیاز و قدرتمند اقرار می نماید ، و می پذیرد که تسلیم تصرفات و تدبیرهای اوست و به صورتی آشکار و بدون تردید ندای ربوبیت و پروردگاری او را بر همه موجودات سر می دهد.   هر چند این حقیقت را کسی انکار نمینماید ، و هیچ انسانی که از فطرت سالمی بر خوردار باشد. راجع به آن کمترین تردیدی ندارد . امادر راستای اثبات و یقین بیشتر بهتر آن است ، برخی از اعترافات بزرگان بت پرست را به حقیقت خداوندى و پروردگارى خداوند در مورد همه اشیاء و موجودات که قرآن آنها را بیان مى نماید ، یادآورى نماییم ،

قرآن می فرماید :  (ولئن سألتم من خلق السموات والارض لیقولُنّ خلقهن العزیز العلیم)-(الزخرف : ۹) ” اگر از آن(مشرکان ) سوال کنى که چه کس آسمانها و زمین را آفریده ، با اطمینان پاسخ می دهند که : آنها را خداوند چیره و آگاه آفریده است “. و مى فرماید : (ولئن سألتم من خلق السموات والارض و سخر الشمس و القمر لیقولُنّ الله)-(العنکبوت : ۶۱) ” اگر از آن(مشرکان ) سوال نمایى که چه کس آسمانها و زمین را آفریده  و خورشید و ماه را در اختیار و تسخیر خود دارد ؟ با قاطعیت پاسخ مى دهند که : الله “. 
۴- یگانگی خداوند در مالکیت همه موجودات و دخل و تصرف بدون قید و حدود و اداره و تدبیر آنها نشانى دیگر از پروردگارى خداوند است . زیرا همه انسانها این حقیت را به خوبی دریافته اند که ، انسان هم مانند همه موجودات زنده دیگر در واقع بر چیزی مالکیت ندارد.  زیرا او به تنى عریان و سر و پاى بدون کلاه و کفش پا بر عرصه وجود نهاده و تنها با کفنى که تن او را مى پوشاند ،با جهان هستى خدا حافظى مى نماید ، در این صورت چگونه مى توان انسان را مالک و صاحب حقیقى چیزى در این دنیا دانست؟!  وقتى که انسان در عین اینکه اشرف مخلوقات است، بر چیزى مالکیت ندارد و دست خالى مى آید و دست خالى از اینجا مى رود، پس چه کسى بجز خداوند بر نظام و پدیده هاى جهان آشکار و پنهان مالکیت دارد؟ در این حقیقت هیچکس بجز انسان هاى بى مایه  و سبک مغز تردیدى  ندارد .  آنچه در مورد مالکیت گفته شد، در مورد دخل و تصرف واداره امور هستی نیز صدق مینماید، واین جاست که صفات ربوبیت وپروردگاری، آفریدگاری، روزی دهندگی، مالکیت، تصرف و تدبیر او به اثبات میرسد. ودر گذشته ها بزرگان بت پرست و مشرکان به ربوبیت خداوند اذعان و اعتراف داشته اند و قرآن در بسیاری از سوره ها آنها را یاد آور شده است. خداوند متعال میفرماید:  «قل من یرزقکم من السماء و الارض،ام من یملک السمع والابصار، ومن یخرج الحی من المیت، و یخرج المیت من الحی، ومن یدبر الامر فسیقولون الله، فقل افلا تتقون؟ فذلکم الله ربکم الحق فماذا بعد الحق الا الضلال» (یونس: ۳۱- ۳۲)  «بگو: چه کسی از آسمان و زمین به شما روزی می رساند؟ یا چه کسی است که بر (نیروی) دیدنها و شنیدنها تواناست؟ یاچه کسی است کهزنده را از مرده و مرده را از زنده بیرون می آورد؟ یا چه کی است که امور را اداره می کند؟ (در پاسخ) می گویند:خداند است. پس بگو: چرا پرهیز کاری را پیشه خود نمی کنند؟!».

منبع : کلیات اسلام
مولف: ابوبکر جا بر الجزایری

مترجم: عبدالعزیزسلیمی

 

 

نمایش بیشتر

ســــۆزی میــــحڕاب

سایت ســــۆزی میــــحڕاب در آذرماه 1392 با همت جمعی از اهل قلم خوشنام و گمنام تاسیس شد ســــۆزی میــــحڕاب بدون جنجال و در اوج عملگرایی به ترویج مبانی میانه روی می پردازد ســــۆزی میــــحڕاب با هیچ جریان و هیچ احدی درگیری ندارد ســــۆزی میــــحڕاب رسالتی جز همزیستی و دگرپذیری ندارد

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن