اندیشهداستان

قدردان نعمت های خدادادی مان باشیم

ابو علی قاری در شاهکار خود ( الامالی ) روایت می کند : ابو جعفر منصور با برادر زاده اش ابراهیم مشغول غذا خوردن بود ، متوجه شد که ابراهیم لقمه ای از غذایش را کنار سفره گذاشت ، منصور به وی گفت : پسرم چرا این لقمه را آنجا گذاشتی ؟ ابراهیم گفت : داخل آن مویی هست ، ابو جعفر لقمه را برداشته و مو را از آن برکشید و لقمه را تناول نمود و گفت : بی نیازی ، تو را بد عادت داده است !

وقتی که این داستان را خواندم به یاد انباشته شدن غذاهای اضافه در سطل های آشغال ها افتادم ، منظره ای که موی بدن انسان از آن سیخ می شود و نشان از کفران نعمت دارد ، این در حالی ست که کفران نعمت باعث زوال آن گشته ، همانطور که در مقابل ، شکر نعمت موجب نگهداری و ازدیاد آن خواهد شد .

در قرآن می خوانیم : ( لئن شکرتم لٲزیدنکم و لئن کفرتم ٳن عذابی لشدید ) اگر سپاسگزار نعمتهای خدادادی بودید برایتان افزایش می دهم و اگر کفران نعمت کنید و ناسپاس باشید بیگمان عذاب من بسیار سخت خواهد بود !

شکرگزاری هم دو نوع دارد 

اول : شکر زبانی با گفتن کلمه الحمد لله و سپاس گویی خداوند بخاطر اینکه ما را از طبقه محرومان و تنگدستان قرار نداده است .

دوم : شکر دیگر اعضای بدن و آنهم با بکار گیری هر عضوی در راستای تحقق دستورات خداوندی از قبیل صدقه دادن به مستمندان ، یاری رساندن به مستضعفان ، انتشار علم و راهنمایی سرگشتگان و … که آنهم عبارتست از فضل خدا برای بقای نعمتهایی که به بندگانش ارزانی داشته است !

اسراف نمودن در پختن غذاهایی که روزانه در منازل و یا مناسبات و مهمانی ها تهیه می گردد به بازنگری و موضعگیری جدی نیاز دارد ، زیرا هم زیاده روی در تهیه نمودن غذاهای متنوع و هم دور ریختن غذاهای اضافی ، کاری ناپسند و منافی رهنمودهای شرع مقدس اسلام می باشد ، این در حالیست که بیشتر شهرها و حتی محلاتمان مملو از کسانی است که برای لقمه ای نیازمند می باشند !

رسول اکرم ( ص ) یک عدد خرما را مشاهده فرمود که روی زمین افتاده بود ، آنرا برداشته گرد و غبارش را پاک نموده و خواست آنرا بخورد ولی بخاطر اینکه نکند از خرمای صدقه افتاده باشد که پیامر ( ص ) از اموال صدقه نمی خورد ، خرما را به آنشخص داد که آنجا حضور داشت !

زیرا قضیه یک عدد خرما نیست که بر زمین افتاده است ، بلکه اصل قضیه بجا آوردن سپاسگزاری نعمتی از نعمتهای خدادادیست ، موقعی هم که پیامبر ( ص ) آنرا برداشت به خاطر نیازمندیش به این یک عدد خرما نبود بلکه خواست ما را بیاموزد که چگونه شکر نعمتها را بجا آوریم !

ام المومنین میمونه بنت حارث ( رض ) یک دانه انار را دید که روی زمین افتاده بود ، فرمود : خداوند فساد در زمین را دوست ندارد ، آری ایشان تا این حد از نعمتها محافظت می نمودند !

چند روز قبل در مورد یکی از رستورانها چیزی خواندم که تابلویی نصب کرده و در آن خطاب به مشتریانش مرقوم نموده : ٭ هر چقدر خواستی غذا سفارش بده ، ولی سعی کن همه آنچه را که سفارش داده ای بخوری ، ما هر روز غذای دویست نفر را دور می ریزیم ٭ !

پر واضح است غذایی که دور ریخته می شود امکان جدا کردن و توزیع نمودن آن وجود ندارد ، فلذا نوشتار به نمایش گذاشته شده آن رستوران ، پیشنهاد و رهنمودی بجاست که در خور تحسین می باشد !

پس در حد کفایت غذا تهیه کنید ، مهمانان را هم به هر نحوی که خواستید اکرام نمایید ، زیرا آنهم ثواب دارد ، ولی هر آنچه از غذاها اضافه آمد ، آنرا به همسایه ای نیازمند بدهید که دو تا پاداش در بر خواهد داشت یکی پاداش صدقه و دیگری پاداش حفاظت از نعمتهای خدادادی ، ولی دور ریختن غذای باقیمانده کفران نعمت خواهد بود و در نتیجه زوال نعمتها را بدنبال دارد !

نویسنده : ادهم شرقاوی
مترجم : امید سلیمانی ـــ بانه

از طريق
امید سلیمانی
منبع
سوزی میحراب
برچسب ها

امید سلیمانی

# استان کردستان- بانه @@ فعال دینی و اجتماعی @@ نویسنده و مترجم

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لطفا نظرات خود را با حروف کوردی یا فارسی تایپ کنید
نظرات حاوی مطلب توهین آمیز یا بی احترامی به اشخاص ، عقاید دیگران، و مغایر با قوانین کشور منتشر نمی شود
نظرات پس از تائید منتشر می شود

همچنین ببینید

بستن
بستن