اندیشهعلمی

چرا ما انسان ها از مقابله با کروناویروس ناتوانیم ؟!

کمال آذری سردشت

قبل از هرچیز باید به گذشته هاى بسیار بسیار دور یعنى خلقت و تولد اولین انسان ها برگردیم تا ببینیم؛ آنها چگونه آمده اند؟ چگونه زندگى کرده اند؟ چه ابزار، وسایل و امکاناتى در اختیار داشته اند؟ چه مشکلات و گرفتارى هایى داشته اند؟ چگونه مشکلات و گرفتارهایشان را حل و فصل نموده اند؟

اگر نگاه مختصر و مفیدى بر این موارد داشته باشیم، براى همه معلوم و آشکار است که تعدادشان بسیار بسیار کمتر از ما، امکانات، ابزار و وسایل ارتباطى یشان بسیار محدودتر و تنها با “زور بازو” با مشکلات و سختى ها، دست و پنجه نرم کرده اند و از پس سختى ها و رنج ها برآمده اند.

نسل اندر نسل تجربیات، اختراعات، اکتشافات، خلاقیت ها و نوآورى هاى خویش را با حکاکى، روى چرم حیوانات، سنگ نوشته ها و… تا به امروز در اختیار ما قرار داده اند و نسل (ماهاى نوعى) و ورثه اى -با همه سختى ها و گرفتارى ها- برجاى گذاشته اند که از لحاظ کمى و تعداد بیش از هشت میلیارد نفر (٨ میلیارد نفر؟!) و از لحاظ کیفى؛ امکانات و وسایل ارتباط جمعى و… به نسبت گذشته، در اوج قله ى پیشرفت و توسعه و عصر انفجار اطلاعات و ارتباطات هستند.

اما چگونه است؟! که همه و همه ى ما با حاکم و محکوم، باسواد و بى سواد، متخصص و غیرمتخصص، دارا و ندار، پزشک و بیمار، مدعى و غیرمدعى، ظالم و مظلوم، آزاد و اسیر، دیندار و بى دین، مسلمان و مسیحى، یهودى و مجوسى، اصول گرا و اصلاح طلب، دولتى و غیردولتى، موافق و مخالف، ایرانى و غیرایرانى، اروپایى و غیراروپایى، شرقى و غربى، چینى و ژاپنى، فارس و غیرفارس، کورد غیرکورد، تُرک و غیرتُورک، عرب و غیرعرب، خلاصه عرب و عجم و… در مقابل مشکلات زندگى و سختى ها و کروناویرویسى به این کوچکى، مهار زندگى را از دست داده ایم و سر از پا نمى شناسیم و همه ارزش ها و چیزهاى ما را درهم پیچده و چیزهایى که تا دیروز خود، خانواده و دیگران را به سوى آن فراخوانده و قبله ى آمال و آرزوهاى ما بودند و چه بسى خود و هم نوع خود را فداى آن ها مى کردیم و براى دستمالى، قیصریه اى را آتش مى زدیم! جنگ ها به راه مى انداختیم و کودکان، پیران، مریضان، درختان و… را قربانى آرزوها، آمال و اهداف شوم خود مى کردیم و آشکارا و یا پنهان ادعاى خدایى مى کردیم و… حالا در مقابل “کرونا ویروسى” کوچک و ناچیز یکصدوهشتاد (١٨٠) درجه چرخیده ایم و عکس دیروزمان را مى گوییم و رقم مى زنیم.

به زعم نگارنده این سطور – که خود یک معلم با ٢٩ سال سابقه خدمت در آموزش و پرورش و دانش آموخته روانشناسى و مشاوره خانواده مى باشد- دلایل زیر علل بوجود آورنده مشکلات و گرفتارى ها، اضطراب ها و ترس و دلهره ها مى باشند و رویکردها و راهکارهاى ارائه شده نیز راه علاج و چاره و برون رفت از “کروناویروس فعلى” و “دیگر کروناویروس هاى پیش رو” و “کروناویروس صفتان انسانى”. به امید اینکه براى خود، خانواده و دیگر عزیزان مثمر ثمر واقع گردد.

علت اول: تبدیل ماهاى انسانى به “من و منیت”

راهکار: بازگشت به اصل خویش، خودشناسى واقعى، پیشنهاد می گردد: کتاب «من و تو، ما شویم»، لئوبوسکالیا و کتاب «ما همه برادریم» محمد اسفندیاری را مطالعه نمایید.

علت دوم: کم توجه به بهداشت فکری، جسمانی، روحی-روانی، گفتاری و…

راهکار: رعایت نکات و توصیه های بهداشتی مسؤلان مربوطه ی وزارت بهداشت و…، مثبت اندیشی و دوری از اخبار و شایعات کذب و… و عدم انتشار آنها، کم گویی و گزیده گویی، به فرموده رحمه للعالمین یا سکوت یا سخن نیکو و راست و درست.

علت سوم: بی هدف و بی برنامه بودن در زندگی

راهکار: داشتن اهداف کوتاه مدت، میان مدت و طولانی مدت در زندگی و خرده کردن و شکستن و ریزکردن این اهداف جهت برنامه ریزی روزانه، هفتگی، ماهانه، یک ساله و چند ساله. اگر خودمان برای خود، خانواده و… اهداف و برنامه ای نداشته باشیم؛ دیگرانی افسار زندگی ما را در دست خواهند گرفت و برنامه های دلبخواه خودشان برای ما خواهند داشت و باید به ساز آنها برقصیم که آن موقع خدا می داند که سر از ناکجاها در خواهیم آورد. (پیشنهاد می گردد کتاب جادوی فکر بزرگ – نویسنده: دکتر دیوید جوزف شوارتز، ترجمه: ژنا بخت آور و کتاب هدف برایان تریسی را مطالعه فرمایید.)

علت چهارم: کم تحرکى و کم ورزش کردن

راهکار: اختصاص اوقاتى از شبانه روز به نرمش، ورزش و بازى هایى که در این روزهاى “کروناویروسى” و ایزولوسیون خانگى به صورت فردى یا خانوادگى قابل اجراء هستند. چنانچه گفته اند: عقل سالم، در بدن سالم و قوى است.
یکى از راههاى مبارزه با این کروناویروس و هر ویروس دیگرى جسمى سالم و قوى و روحیه اى شاد و سرحال است که با تمرینات ورزشى جسم و روح شاداب مى شوند.

علت پنجم: مقاومت در برابر “تغییر خود” و خواهان تغییر دیگران

راهکار: از خودمان شروع کنیم! «ان الله لایغییر مابقوم حتى یغییر ما بأنفسهم»

بر سر قبر کشیشی در کلیسای وست مینستر نوشته شده است: کودک که بودم می خواستم دنیا را تغییر دهم، بزرگتر که شدم متوجه شدم دنیا خیلی بزرگ است، من باید کشورم را تغییر دهم. بعدها کشور را هم بزرگ دیدم و تصمیم گرفتم شهرم را تغییر دهم. در سالخوردگی تصمیم گرفتم، خانواده ام را متحول کنم. اینک که در آستانه مرگ هستم، می فهمم که اگر از روز اول خودم را تغییر داده بودم، شاید می توانستم دنیا را هم تغییر دهم.

آری اگر از نفس خودمان شروع کنیم و خود را تغییر دهیم، دنیا نیز تغییر خواهد کرد و در حالی به سوی حق برمی گردیم که الله مورد خطاب مان قرار می دهد و می فرمایند: «ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادى وادخلى جنتى»

علت ششم: مقاومت در برابر “در خانه ماندن” در این روزهاى کروناویروسى.

راهکار: هم دردى و همدلى با خانواده هاى آسیب دیده از کروناویروسى و درک موقعیت سخت آنان. تصویر ذهنى از یک یا چند ماه آینده، مثلاً تصور کنیم که امروز پنجم اردیبهشت ١٣٩٩ هجرى شمسى است و بیمارى کروناویروسى باروبنه اش را جمع کرده و مدارس و بازار و… به روال عادى برگشته است و فرزندمان از مدرسه برگشته و در کنجى خلوت گزیده و اشک از چشمانش فوران… در آغوشش مى گیریم و مى گوییم: جان بابا چه شده؟ چرا ناراحتى؟ او هم بغض در گلو مى گوید: بابا جان محمود، حسن و حسین رفیق و هم کلاسى ام، صندلى یشان خالى بود و معلممان با بغض در گلو و اشک در چشمانش گفت: بچه ها ایشان گویا در سفر نوروزى دچار کروناویروس شدند و بعد از دو هفته دست و پنجه نرم کردن با بیمارى، جان به جان آفرین تسلیم کردند و حتى والدینشان هم نتوانستند آنها را ببینند و در کفن و دفنشان حضور داشته باشند. باز هم آقا معلم با گریه و بغض در گلو گفتند: بچه ها یادتان است آخرین جلسه گفتم، مدارس تعطیل مى شوند که “در خانه بمانید” تا از شر این کروناویروس در امان باشید و سعى کنید با فامیل و همسایه هایتان هم رفت و آمد نکنید تا…

آن موقع است که شما هرچند که ناراحت همکلاسى هاى فوتى فرزندتان هستید، نفس راحتى مى کشید و خدا را شکر مى کنید که خوب شد به حرف فلان و فلانى گوش ندادم و “ماندن در خانه” را بر رفتن به مغازه و سفر در این روزهاى سخت کروناویروسى ترجیح دادم و حالا خوشحالم که کسى از اعضاى خانواده ام را از دست نداده ام و موجب مرگ دیگران هم نشده ام و…

آن موقع است که “ماندن در خانه” و رعایت اصول و پروتکل هاى بهداشتى از قرنطینه و چمباتمه زدن بر تخت بیمارستانى و یا مرگ و میر خود و یا نزدیکان خوشایند و لذت بخش مى شود و آمادگى این را پیدا مى کنید که به جاى یک ماه، حتى چند ماه هم در خانه بمانید و…

التماس دعا

کمال آذرى معلم و مشاور خانواده – اسفند ماه ١٣٩٩
سوزی میحراب

برچسب ها
نمایش بیشتر

کەمال آذری

@نویسنده و مترجم و مشاور @ آذزبایجان غربی - سردشت @ شغل : دبیر آموزش وپرورش

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن